Het is bijna zover. Over drie dagen is Milaan het epicentrum van het grootste sportevenement ter wereld. Team Essent-schaatser Mathias Vosté vertegenwoordigt België en staat te trappelen om zijn opwachting te maken. In gesprek met de 31-jarige sprinter aan de vooravond van het toernooi.

Ben je al aan het aftellen?
“Ja, ik heb er zin in! Je merkt aan alles dat het steeds dichterbij komt. Je ziet steeds meer mensen die kant op gaan en dan weet je: het gaat bijna beginnen.”

Hoe mooi is het om voor de derde keer aan de start te mogen staan?
“Op dit moment besef ik nog niet dat het best wel uniek is dat ik er voor de derde keer heenga. Ik ben heel blij mee dat het me weer gelukt is. Het is een eer om je land te mogen vertegenwoordigen op het grootste evenement ter wereld.”

Je hebt twee keer eerder aan het toernooi deelgenomen. Wat zijn de dingen die je hebt onthouden?
“De eerste keer, in 2018, was alles nieuw en indrukwekkend. Als deelnemer krijg je ineens privileges. Iedereen wil wat van je, je krijgt veel meer aandacht dan bij andere wedstrijden. In de twee tot drie weken dat het toernooi plaatsvindt, kijkt de hele wereld naar onze sport in plaats van een selecte groep mensen.”

Van de tweede keer, in 2022, herinner ik vooral de vele corona-testen. We zaten middenin de pandemie en hadden elke dag zorgen of we geen virusje hadden opgelopen. Als dat het geval zou zijn, werd je opgesloten en was er een kans dat je niet mocht rijden. Het was heel panisch allemaal. Het viel me trouwens niet tegen hoeveel mensen er nog op de tribune zaten.”

Wat maakt dit toernooi anders dan alle andere evenementen?
“Het vindt maar één keer in de vier jaar plaats en dat maakt het iets heel groots. Ik denk ook wel dat het groots mag zijn, alleen moet je als sporter proberen je hoofd koel te houden. Dat maakt het ontzettend moeilijk.”

Wie zitten er allemaal op de tribune voor je?
“Mijn vrouw (Angela) en dochter (Loua), mijn moeder, mijn schoonouders en nog wat familie van Angela. Als ik het zo opnoem, zijn dat er best wat. Het is natuurlijk relatief dichtbij, de vorige twee keer was het in Azië.”

Hoe is het voor je dat Loua meegaat?
“Dat is wel speciaal. Het is heel mooi dat ze erbij is, al vraag ik me af wat ze ervan mee gaat krijgen. Ze is acht maanden oud. Voor mij is het vooral de gedachte dat ze erbij is en de interactie die ik met haar heb als ik haar op de tribune zie.”

Wat is je mooiste herinnering?
“De gouden medaille van Michel Mulder mij het meest bijgebleven. Hij won in 2014 de 500 meter ten koste van Jan Smeekens, die op een honderdste naast de titel greep. Dat was een heel bijzonder moment en tegelijkertijd heel sneu. Usain Bolt (atletiek) heeft ook altijd veel indruk op me gemaakt.”

Van welke sporters genoot jij?
“Vroeger zat ik altijd voor de buis naar Sven Kramer te kijken. Ik was onder de indruk hoe goed hij kon schaatsen. Mijn allereerste idool was shorttracker Wim De Deyne. Hij kwam net als ik uit Brugge en zat op dezelfde club als ik. Hij werd in 2009 Europees kampioen en ik weet nog goed dat ik dacht: wow, dat wil ik ook!”

Wat stop je als eerste in je koffer?
“Naast m’n schaatsen neem ik mijn TravelKit en mijn eigen koffiezetapparaatje mee. Daarnaast neem ik een foto mee waar Angela en Loua samen op staan. Vier jaar geleden hadden ze (mensen van de organisatie) allemaal foto’s van onze familieleden in de kamers opgehangen. Dat was heel leuk.”

Wat is jouw favoriete Italiaanse eten?
“Pizza parma of pizza salami.”

Hoe kijk je naar de komende weken?
“Ik hoop dat Milaan de beste van de drie gaat zijn. Bij de eerste keer kwam ik net kijken en de bij tweede keer ging het niet zo goed. Mijn ultieme doel is om in Milaan voor de podiumplekken te strijden. Ik heb in het verleden laten zien dat ik mee kan doen voor de bovenste plekken. Als ik m’n beste rit neerzet, is er een reële kans. Dat is waar ik voor ga.”