Na jaren geroepen te hebben dat ze ooit een trailrun wilde doen, kwam het er afgelopen weekend eindelijk van. In Innsbruck nam Sanne in ’t Hof deel aan het Trailrun Festival, waar ze zich keurig staande wist te houden tussen de profs. En dat terwijl ze een paar weken eerder al als derde was geworden bij haar allereerste Hyrox. “Ik vind het mooi om mijn grenzen op te zoeken.”

Sanne, je hebt vrijdag je eerste trailrun (een hardloopwedstrijd op onverharde paden in heuvelachtig terrein) voltooid in 2 uur en 43 minuten. Hoe vond je het?
“Het was heel gaaf en tegelijkertijd het zwaarste wat ik ooit heb gedaan. Toen ik over de finish kwam, deed alles pijn. Nadat ik even had gezeten en weer wilde opstaan, voelde het alsof m’n benen waren uitgescheurd. Elke drempel die ik op liep, voelde als een berg, haha. Maar het was echt zó gaaf om te doen! In totaal moesten we 25 kilometer en 1500 hoogtemeters afleggen. We begonnen met een klim van 400 hoogtemeters, waarna een korte afdaling volgde. Daarna was het alleen nog maar omhoog rennen. Ik was al ‘op’ na de eerste heuvel, en dan moet je de grote nog. Ik had de dag ervoor de kwalificatie moeten doen, dus die inspanning voelde ik nog in de benen.

Mijn eindtijd was best snel. De winnares deed er 2 uur en 15 minuten over, dus ik was maar een half uur langzamer. Tijdens de kwalificatie (7 kilometer) was ik maar vijftien minuten langzamer dan de nummer één. Dat viel me echt alles mee.”

Je eindigde als zestiende in een deelnemersveld vol met professionals. Hoe werd er op je gereageerd?
“Ik kreeg hele leuke reacties van mensen om me heen, maar ook van mensen vanuit de organisatie. Na de kwalificatie kwam er gelijk een meisje naar me toe die zei: ‘Hee Sanne!” Blijkbaar herkende ze mij van het schaatsen. Wat ik ook leuk vond, is dat ik van tevoren werd aangekondigd als olympisch atlete en schaatsster van Team Essent. Dat soort dingen maken het extra leuk.”

Waar is het idee ontstaan om hieraan mee te doen?
“Van jongs af aan ging ik al met m’n ouders op vakantie naar de bergen. Of we nou gingen fietsen, wandelen of hiken, ik vond het allemaal leuk om te doen. Naarmate ik ouder werd en op hoogtestage ging, dacht ik er steeds vaker over na om eens een trailrun te gaan doen.

Ik heb een studievriendin in Innsbruck wonen en toen ik daar een keer was, zei ze: ‘Je kunt volgend jaar ook meedoen als je wil!’ Ik had Jac om toestemming gevraagd en die vond het goed. Hij weet dat ik dit soort dingen leuk vind en er energie van krijg. Ik ben heel blij dat ik dit eindelijk heb kunnen doen.”

Je hebt onlangs ook voor het eerst een Hyrox gedaan. Hoe beviel dat?
“Dat ging ook heel goed. Ik ging er met nul verwachtingen in, omdat we net uit de rustperiode kwamen. Ik had me in deze periode vermaakt met wat ander soort trainingen, zo bleef ik toch nog heel fit. Dat ik bij mijn eerste deelname als derde zou eindigen met een tijd van 1 uur, 8 minuten en 35 seconden, had ik natuurlijk nooit verwacht.

Meteen na afloop zei ik dat dit het zwaarste was dat ik ooit had gedaan, maar de trailrun ben ik daar van gedachten over veranderd. Volgende maand ga ik in Heerenveen mijn tweede Hyrox doen en dan hoop ik voor een PR te gaan. Als ik bedenk hoe zwaar de trailrun was, gaat de Hyrox een makkie worden, haha.”

Hoe kwam je op het idee om Hyrox te gaan doen?
“Vorig seizoen zat ik in Hamar met mijn trainer Ben Jongejan en teamgenoten Suzanne en Joep aan tafel en hadden we het over Hyrox omdat Joep’s vader Erben eraan mee ging doen. Ik zei tegen hen: ‘Dat lijkt me ook wel vet om een keer te doen’. Ben vroeg zich af of ik dat wel zou kunnen, dus toen dacht ik: wedden dat ik het wel kan? Ik denk dat ik wel heb laten zien dat ik het kan.”

Waarom spreken juist die extreme dingen jou zo aan?
“In de eerste plaats voel ik me altijd heel blij als ik in de bergen ben. Het geeft mij een soort gevoel van thuiskomen. Daarnaast houd ik ervan om mijn grenzen op te zoeken en ze te verleggen. Je weet vaak niet wat je allemaal aankunt. Ik schaats al ruim tien jaar, en als je jaar in jaar uit hetzelfde blijft doen en jezelf nooit dit soort dingen toestaat, kan het je best gaan opbreken. Ik heb die prikkels en uitdagingen gewoon nodig.”

In hoeverre denk je dat het je kan helpen in het schaatsen?
“Het is een hartstikke goede training voor het schaatsen. Ik weet zeker dat ik straks, als ik thuis ben, mentaal helemaal opgeladen ben. Daarnaast verandert het je beleving van pijn. Als ik nu een 5 kilometer moet schaatsen, kan ik altijd terugdenken aan de trailrun van 25 (!) kilometer. Dat is toch wel even wat anders.”