Harm Visser heeft op grootse wijze de Open Nederlandse titel op de Weissensee veroverd. De 25-jarige Fries liet met nog zo’n twintig kilometer te gaan zijn medevluchters achter en bereikte na een indrukwekkende solo de finish.

“Dit is niet normaal. Ik heb hier écht geen woorden voor”, stamelde een geëmotioneerde Visser na afloop. “Ik wilde heel graag een keer een titel winnen en dat is nu gelukt. Ik ben zo blij dat ik het heb kunnen afmaken. Dit is een droom die uitkomt.”

Visser maakte samen met teamgenoot Lars Woelders deel uit van een omvangrijke kopgroep die al vroeg in de wedstrijd de zegen kreeg van het peloton. Visser voelde zich sterk en schudde op dertig kilometer van de aankomst voor het eerst aan de boom.

Zijn medevluchters lieten hem niet gaan, maar dat weerhield Visser er niet van om het nog eens te proberen. Met nog zeventien kilometer te gaan, trok hij opnieuw ten aanval en dat bleek de beslissende zet.

De Cup-winnaar van 2024 pakte in een mum van tijd een flinke voorsprong en gaf die, ondanks twee schuivers, niet meer uit handen. Bij het passeren van de streep keek hij naar boven en wees hij met zijn vinger naar de hemel. “Dat was voor Jacobus de Vries, de vader van Peter. Hij is afgelopen zomer helaas overleden”, legt Visser uit.

“Hij was een vertrouwenspersoon, masseur en bonusopa voor mij. Toen ik in Heerenveen ging wonen, kwam ik heel vaak bij hem over de vloer. Ik heb in de laatste ronde heel veel aan hem gedacht. Ik hoop dat hij het van boven een beetje heeft meegekregen”, aldus een tegen de tranen vechtende Visser.

De kersverse Nederlands kampioen gaat nog iets dieper in op de speciale band die hij met de familie De Vries heeft. “Jacobus heeft altijd gezeild met nummer 45 en Peter reed in zijn schaatscarrière ook altijd met 45. Toen ik zes jaar geleden bij Peter in de ploeg kwam, kreeg ik beennummer 45 toegewezen. Dat schiep meteen een band en die is alleen maar sterker en sterker geworden.”

Ploegleider De Vries beaamt dat. De zege van zijn pupil heeft veel in hem los gemaakt. “Deze overwinning geeft mij een heel speciaal gevoel”, vertelt hij zichtbaar geëmotioneerd. “Ik dacht even terug aan 2004 toen ik hier de titel pakte onder toeziend oog van m’n vader. Dat Harm nu op deze wijze wint, is fantastisch.”

Dat Visser twee keer in korte tijd solo een wedstrijd wist te winnen, is iets wat hij nooit had durven denken. “Ik snap het nog steeds niet helemaal”, lacht hij. “Het duurde eigenlijk best wel lang voordat ik het gevoel kreeg dat de ontsnapping kansrijk zou zijn. Op een gegeven moment ging het van 2 naar 3,5 minuut en toen dacht ik: potverdorie, we gaan hier voor de overwinning strijden.”

Visser bekokstoofde samen met Woelders een plannetje. “Ik zei tegen hem: ik wil het op 40 kilometer eens proberen. Bij de eerste poging merkte ik dat iedereen het best lastig had om het gat te dichten. Vervolgens kwam het spel op de wagen. Ik voelde het moment en dacht: ik moet er gewoon vol voor gaan.”

“Ik kreeg al vrij snel een gat, maar door de val werd het nog wel even spannend. Gelukkig kon ik mijn slagen blijven maken en wist ik: als ik geen gekke dingen doe, win ik. Ik ben heel blij dat ik het heb kunnen afmaken. Dit is een heel bijzondere dag, zowel voor mij als voor het team.”

De Vries is trots op de vechtlust van zijn team. “We hebben er keihard voor gewerkt en dat betaalt zich vandaag uit. Ik ben super dankbaar dat we dit met z’n allen mogen meemaken. Het seizoen is tot nu toe stroef verlopen voor ons, maar de laatste weken hebben we de stijgende lijn te pakken.”

“Harm won de laatste Cup-wedstrijd in Alkmaar, pakte woensdag een derde plek bij de eerste Grand Prix en Jordy greep eergister net naast de zege in de Aart Koopmans Memorial. Ik zei tegen de jongens: als we die trap vasthouden, komt het vast goed vandaag. Bizar dat het ook nog uitkomt.”