Voor marathonschaatser Jeroen Janissen en zijn vrouw Dieuwke Janissen-Verkerk stond het leven vorig jaar plotseling stil. Een week voor hun bruiloft kreeg Dieuwke de diagnose borstkanker, waarna een intensief behandeltraject volgde. Om geld in te zamelen voor het KWF Kankerbestrijding én een belangrijke mijlpaal in Dieuwkes herstel te markeren, doen ze over twee weken mee aan de Alpe d’Huzes. “Dit was voor ons een stip aan de horizon.”

Op 4 juni fiets jij samen met je vrouw en vijftien vrienden en kennissen de Alpe d’Huzes. Kun je eens uitleggen hoe dit tot stand is gekomen?
“Mijn vrouw heeft vorig jaar, een week voordat we zijn getrouwd, de diagnose borstkanker gekregen. Vanaf dat moment stond ons leven op z’n kop. Ik herinner me nog heel goed dat ik me in die periode heel machteloos voelde. Op een gegeven moment kwam de Alpe d’Huzes Indoor Ride in Ahoy op m’n pad. Omdat de Alpe d’Huzes in Frankrijk altijd supersnel is uitverkocht, hadden ze vorig jaar voor het eerst een initiatief gestart om in Ahoy een soort indoor Alpe d’Huzes te doen. Toen je je daarvoor kon aanmelden, heb ik dat meteen gedaan en ben ik donaties gaan werven. Dat was supergoed gelukt. Ik vond het heel speciaal om die dag met honderden mensen tegelijkertijd te fietsen.

Na afloop van dit evenement dacht ik bij mezelf: hoe vet zou het zijn om deze zomer de Alpe d’Huzes in Frankrijk te doen? Toen de inschrijving in oktober openging, zat Dieuwke nog middenin haar behandelingen, maar hadden we zoiets van: we weten niet hoe het leven er over driekwart jaar uitziet, maar we zetten alvast een stip op de horizon. Dan hebben we ook iets om naartoe te leven en naartoe te werken de komende tijd.”

Ziet Dieuwke het ook wel zitten om de berg op te fietsen?
“Toen we ons in oktober moesten opgeven, zei ze gekscherend: ‘Tegen die tijd kan ik wel zes keer naar boven.’ Voordat ze ziek werd, zat ze vaak op de fiets. We fietsten vaak samen, deden ook weleens mee aan die cyclo’s in de Alpen. Dat kon ze hartstikke goed, maar na zo’n behandeling ben je niks meer waard. Die zes keer gaat waarschijnlijk niet lukken, maar ze maakt wel progressie op de fiets. Dat is het belangrijkste.”

Hoe bijzonder is het om dit samen met haar te doen?
“Heel erg bijzonder. Ik heb van dichtbij gezien waar ze doorheen is moeten gaan. Dat ze op deze manier sportieve revanche kan nemen op kanker, vind ik heel mooi. Ze zegt zelf ook: ‘Als ik het straks zwaar krijg, moet ik alleen terugdenken aan al die behandelingen die ik heb gehad. Dat was vele malen zwaarder.’ Het lijkt ons mooi om die dag zoveel mogelijk samen te beleven.”

Je hebt de Alpe d’Huez al vaker beklommen, maar nog nooit voor een goed doel en met zoveel mensen tegelijk. Wat verwacht je ervan?
“De klim an sich heeft niet zoveel geheimen meer voor mij. De eerste keer dat ik de berg beklom, was ik veertien. Sindsdien ben ik er bijna jaarlijks met m’n team geweest. In tegenstelling tot eerdere keren verwacht ik nu een heel andere ervaring, omdat je met heel veel mensen de berg op fietst voor een goed doel. Het is geen wedstrijd wie het snelst of vaakst bovenkomt. Het is juist: hoe maak je er met z’n allen een mooie dag van? De weg ernaartoe vind ik misschien wel net zo mooi.”

Hebben jullie het gevoel dat jullie iets kunnen afsluiten of voelt het als een tussenstap in het herstel?
“Mensen realiseren zich niet altijd dat kanker op een bepaalde manier bij je blijft. Kijk, als je je been breekt, weet je dat je na een aantal maanden weer hersteld bent. Met kanker is dat niet. Daarom voelt het voor ons niet als een afsluiting, maar meer als een mijlpaal in Dieuwkes fysieke herstel. Ze heeft nog een lange weg te gaan. Haar revalidatieprogramma is erop gericht om op alle vlakken van het leven structuur op te bouwen. Dat gaat met ups en downs.”

Hoe zijn de afgelopen maanden voor jou geweest? Was schaatsen een afleiding voor je?
“Op sommige momenten vond ik het best wel lastig om te gaan sporten. Dieuwke zei dan: ‘Ga maar even fietsen. Als je terugkomt, zit je beter in je vel en heb ik ook weer meer aan je’. Ze had goed door dat ik dat nodig had. Je bent en blijft een topsporter: als je een dag niks doet, word je onrustig. Dat merkte ze snel aan mij. Ik heb het geprobeerd te benaderen als een goede afleiding. Tijdens het sporten lukte dat me ook wel goed, maar als de training voorbij was, ging er een knop om.”

Hoe kijk je terug op het afgelopen marathonseizoen?
“Ik ging zonder verwachtingen de winter in. Ik dacht: als ik dit seizoen een paar keer top tien rijd, ben ik al tevreden. Dat ik toen de Cup-wedstrijd in Den Haag won, was een enorme verrassing. Het voelde  heel goed en tegelijkertijd was het contrast heel groot. Twee dagen na de wedstrijd in Den Haag werd Dieuwke namelijk geopereerd. Ik kreeg berichtjes van mensen: gefeliciteerd en sterkte. Dat contrast was heel groot.”

Wat wil je tegen de mensen zeggen die al een financiële bijdrage hebben gedaan?
“Ik wil alle mensen die al een donatie hebben gedaan super bedanken. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoeveel goeds ze met dat geld kunnen doen, dus ik vind het supermooi dat mensen hier een bijdrage aan hebben geleverd.”

Wat wil je tegen de mensen zeggen die dat nog niet hebben gedaan?
“Ik hoop heel erg dat de mensen die dit stukje lezen niet alleen maar op het duimpje of hartje klikken, maar ook op de link drukken en via de doneerknop een mooie donatie voor het KWF willen doen. Dat is uiteindelijk het belangrijkste doel van deze actie.”