Sanne in ’t Hof heeft op de eerste dag van de ISU EK Afstanden een bronzen medaille veroverd op de 3000 meter. De 27-schaatsster reed een sterke en gecontroleerde race en beloonde zichzelf met haar eerste medaille op een internationaal titeltoernooi. Kars Jansman greep samen met Wisse Slendebroek en Louis Hollaar een zilveren medaille op de Team Pursuit.

In ’t Hof leverde in de Arena Lodowa, de ijsbaan van Tomaszów Mazowiecki, een sterke prestatie af. In de zesde rit legde de stayer de lat voor haar concurrenten hoog door de klok stil te zetten op 4.05,91, waarmee ze slechts drie seconden boven het oude baanrecord van Ragne Wiklund zat. Diezelfde Wiklund scherpte in de voorlaatste rit haar eigen baanrecord aan naar 4.00,54 en ook Sandrine Tas was nipt sneller dan In ’t Hof.

Even vreesde ze voor een plek naast het podium, maar in de slotrit beten Martina Sablikova en Francesca Lollobrigida zich stuk op de tijd van de Schalkhaarse. “Ik had echt niet verwacht dat ik nog een medaille zou pakken. Toen Sandrine onder mijn tijd dook, dacht ik: laat maar, dit wordt hem niet. Maar toen Martina en Francesca met nog twee ronden te gaan een 33’er noteerden, dacht ik: huh, het is nog mogelijk ook!”

De blijdschap was dan ook groot toen ze zag dat ze derde was geworden. “Ik ben hier heel blij mee. Het is mijn eerste internationale medaille en daar moet ik gewoon trots op zijn. Iedereen kan wel zeggen dat het een gedevalueerd toernooi is, dat is het op de meeste afstanden misschien ook wel, maar niet op de 3 kilometer. Met Ragne, Martina en Francesca stonden er veel grote namen aan de start. Dat ik daar tussen sta, zegt wel iets over mijn niveau.”

Volgens In ’t Hof verliep de race precies zoals ze in haar hoofd bedacht had. “Ik had met de coaches afgesproken dat ik net als op de training van donderdag zou rijden: alleen op mezelf letten en mijn taken uitvoeren. Meestal wil ik te graag op een 3 kilometer, en dan verkramp ik. Nu besloot ik hem aan te vliegen alsof het een 5 kilometer was. Daardoor schaatste ik harder. Voor mijn doen was het een heel vlakke race.”

Voor In ’t Hof, die zich bij het OKT tot haar grote teleurstelling niet wist te plaatsen voor de Olympische Spelen, was de bronzen medaille een schrale troost. “Ergens baal ik er ontzettend van dat ik me nu veel fitter voel dan toen. Ik had liever dit gevoel vorige week gehad”, doelt ze op het OKT. “De afgelopen week zat ik behoorlijk in de put. De medaille van vandaag spoelt de teleurstelling niet weg, maar ik wil er ook niet teveel in blijven hangen. Dat ik mezelf zo herpakt hebt, maakt me best wel trots.”

Zilver voor ploegenachtervolgingsmannen
Op de Team Pursuit sleepte Jansman samen met Slendebroek en Hollaar een zilveren medaille in de wacht. Het Nederlandse drietal, dat voor het eerst met elkaar in deze formatie samenreed, hoefde met een tijd van 3.45,66 alleen het Italiaanse trio (3.40,96) voor zich te dulden. “Italië was op volle oorlogssterkte en reed een fantastische tijd. Noorwegen was daarentegen niet in de sterkste formatie. Dat bood kansen om voor het podium te gaan”, aldus Jansman.

De Nederlanders hoorden afgelopen dinsdag dat ze de Team Pursuit gingen rijden en trainden sindsdien drie keer met elkaar samen. “Sinds we te horen hebben gekregen dat we de Team Pursuit mochten rijden, hebben we er alles aan gedaan om hier zo goed mogelijk aan de start te staan. Ik ben er trots op dat het zo snel gelukt is. We hebben echt een goede rit gereden”, vertelt de geboren Hellendoorner. “Natuurlijk kan het nog harder als je het vaker doet, maar voor nu was dit het maximaal haalbare.”

Scheperkamp greep op de 1000 meter net naast een podiumplaats. De sprinter zette in de zevende rit een tijd van 1.09,66 neer en kwam vijf honderdsten tekort om Marten Liiv van het brons af te houden. “De teleurstelling overheerst. Als je zo kort op het podium zit, is dat gewoon balen. De race was op zich wel oké, al hadden de bochten beter gekund. De focus gaat nu op zondag naar de 500 meter.”